Οι θέσεις μας για τις προσεχείς εκλογές

Παρακαλούμε τον ελληνικό λαό να κάνει μια διάκριση ανάμεσα σ’ αυτό που σημαίνουν οι λέξεις από μόνες τους και σ’ αυτό που κατάντησαν να σημαίνουν από την κακή συμπεριφορά των ανθρώπων. Ενώ η λέξη πολιτική σημαίνει για ένα δημοκρατικό κράτος την συλλογική προσπάθεια να αναδειχτεί μέσα από τον λαό με δημοκρατικές διαδικασίες μία ομάδα προσώπων που θα κυβερνήσει ένα τόπο σύμφωνα με τις αρχές του δικαίου, έτσι που ο λαός να εκφράζεται μέσα από την κυβέρνησή του, κατάντησε πολιτική να σημαίνει σύστημα απάτης, δια του οποίου ο λαός όχι μόνο δεν εκφράζεται μέσα από την κυβέρνησή του, αλλά και κατάφωρα αδικείται .

Ως άνθρωποι αυτής της πατρίδος, πονάμε για όσα συμβαίνουν, και θέλουμε, στον βαθμό που εξαρτάται από μάς, να αγωνισθούμε για το καλό της Ελλάδος και του λαού της, μέσα στον οποίο ανήκουμε κι εμείς. Αγαπάμε την πατρίδα μας όπως αγαπάμε και τους γονείς μας, με μια αγάπη όχι περιοριστική, αλλά που προεκτείνεται προς όλη την ανθρωπότητα. Η αγάπη πάντα ελπίζει, γι´αυτό και μας υποδεικνύει να αναλάβουμε το έργο αυτό, την ίδρυση μιας πολιτικής παράταξης, που, ενώ τυπικά θεωρείται κόμμα, έχει την αντίθετη έννοια, επειδή δημιουργείται για να ενώσει όλο τον ελληνικό λαό, πέραν από ιδιοτελείς σκοπιμότητες, σύμφωνα με όσα η φωνή της συνειδήσεώς μας μάς υποδεικνύει να κάνουμε, πάνω στις βάσεις και τις αρχές της παραδόσεώς μας.

Με την παράταξη αυτή, επιζητούμε να εκφράσουμε αυτό που ο λαός έχει ανάγκη και διακαώς ζητά. Διότι η πολιτική ζωή που διαμορφώθηκε στη χώρα μας, υπηρετεί την πνευματική και οικονομική μας υποδούλωση, αντίθετα με τον πόθο για ελευθερία που χαρακτηρίζει κάθε άνθρωπο, και βέβαια ιστορικά τον ελληνικό λαό. Άρα είναι επιτακτική ανάγκη, μέσα από τον λαό που σκέπτεται ελεύθερα και όχι δουλοπρεπώς, να αναδειχθεί μία δύναμη, που θα εκφράζει την δική του φωνή. Αν αυτή η φωνή δεν εισακουστεί τώρα, πρέπει να αναμένεται ότι θα ακουστεί σαν μια εναγώνια κραυγή, αφού πλέον ολοφάνερα διακρίνεται μια ζοφερή προοπτική.

Τα ΜΜΕ διατηρούν τον λαό σε αγωνία, προβάλλοντάς του γεγονότα, στα οποία δεν μπορεί να επέμβει, μέσω όμως των οποίων διαμορφώνεται η δική του ζωή και το δικό του μέλλον. Ενώ το πολίτευμα της χώρας φέρεται ως δημοκρατικό, και ενώ ο λαός ψηφίζει για να αναδείξει αυτούς που θα τον κυβερνήσουν, η πραγματικότητα είναι ότι οι αιρετοί αυτοί άρχοντες έχουν παύσει από καιρό να ενεργούν ως φωνή του λαού. Ενεργούν ως όργανα κάποιων συμφερόντων, τα οποία αποδεικνύεται ότι είναι απάνθρωπα. Αυτό δεν είναι μια φαντασία ή υπερβολή, αλλά αυτό που ζει ο ελληνικός λαός πλέον ολοφάνερα, όσο και αν τα ΜΜΕ, ως όργανα αυτών των συμφερόντων, προσπαθούν να τον πείσουν, πρώτον, ότι του αξίζει αυτή η τύχη και, δεύτερον, ότι δεν έχει άλλη επιλογή αλλά είναι μοιραίο γι´αυτόν να αποδεχθεί ότι άλλοι θα διαμορφώνουν στο εξής την ιστορία του και την ταυτότητά του, ότι άλλοι τώρα διαχειρίζονται το μέλλον του, την παιδεία του ακόμη και το τι θα πίνει, την διατροφή του και την υγεία του. Ζητούν από τον λαό να δηλώσει ακόμη και τα πηγάδια του, με την έννοια ότι ούτε σ´αυτά θα έχει εξουσία, όταν αποφασιστεί να τεθεί η Ελλάδα σε οριστική εξάρτηση από τους ξένους.

Κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι ξένοι κυβερνούν την Ελλάδα και ότι αυτοί οι ξένοι δεν κάνουν απλώς τον ελληνικό λαό φτωχό, αδύναμο και εξαθλιωμένο, αλλά κυρίως ζητούν να χρησιμοποιήσουν τη ανέχειά του, που οι ίδιοι τού προκαλούν, σαν μέσον για να επιτύχουν κάτι για τον ελληνικό λαό ακόμη χειρότερο, και, γι´αυτούς ακόμη πιο σημαντικό, δηλαδή την απώλεια της ελληνικής ταυτότητας και την μετατροπή αυτού του λαού σε δούλους ενός συστήματος που αξιώνει να διαμορφώνει τη σκέψη και τη ζωή του λαού και απαιτεί να προσδιορίζει και την πορεία κάθε ανθρώπου.

Με αλλοτριωμένο τον ελληνικό λαό, οι ξένοι γνωρίζουν ότι είναι εφικτή η διαρπαγή της ελληνικής γης και των οικονομικών πόρων της, κάτι που βλέπουμε να έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή. Όλα αυτά έγιναν μέσω των πολιτικών, οι οποίοι με τρόπο δόλιο και λέγοντας ψέματα, απέκρυπταν από τον ελληνικό λαό ότι με όσα αποφάσιζαν και έκαναν, μεθόδευαν την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς χρέους, το οποίο εκμεταλλευόμενοι οι ξένοι, θα έκαναν σε βάρος της Ελλάδος όσα είχαν ακόμη σχεδιάσει.

Τι είναι αυτό που πρέπει τώρα άμεσα να γίνει και η πολιτική παράταξη που θα ιδρυθεί καλείται να εκφράσει; Την απόφαση του ελληνικού λαού να πει ότι είναι λαός ελεύθερος και δεν αποδέχεται αυτή τη δουλεία και ότι ανθίσταται σε νόμους και διατάγματα που τον αλλοτριώνουν από την ταυτότητά του και την ιστορία του. Αν οι ξένοι έχουν κηρύξει μια ιδιότυπη μορφή πολέμου σε βάρος του ελληνικού λαού, ο λαός τώρα το καταλαβαίνει και τουλάχιστον δεν θέλει να δίνει με τη δική του ψήφο στους πολιτικούς το δικαίωμα να εργάζονται την καταστροφή του. Θέλει επιτέλους να αναδείξει πολιτικούς που δεν θα τον εξαπατούν, διότι δεν προέρχονται από την κομματοκρατία.

Η κομματοκρατία είναι ένα σύστημα, που απλώς κατανέμει την ψήφο του λαού ανάμεσα σε κόμματα, τα οποία διαμορφώνουν τα πολιτικά γεγονότα χωρίς να ερωτάται ο λαός. Όταν αποφασίσουν να ερωτηθεί ο λαός, όπως έγινε με το πρόσφατο δημοψήφισμα, αυτό γίνεται για να πεισθεί ο λαός ότι το θέμα αυτό έχει κλείσει. Ο λαός είναι απλός θεατής των γεγονότων και όχι αυτός που τα διαμορφώνει. Τα ΜΜΕ είναι αυτά που διαμορφώνουν τις προτιμήσεις του λαού και σχολιάζουν τα γεγονότα.

Η νέα πολιτική παράταξη πρέπει επομένως να αποτελείται από πρόσωπα τά οποία δεν καταπατούν τη συνείδησή τους και έχουν γνώση του πρακτέου, δηλαδή του τρόπου με τον οποίο μπορεί ο λαός να βγει από την κρίση. Αυτά τα πρόσωπα μπορούν να δώσουν στον λαό πραγματική ελπίδα, έστω και αν δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ και γι´αυτό είναι άγνωστα στον πολύ λαό. Είναι όμως άνθρωποι που επί πολλά έτη μελετούν και αναλύουν τα αίτια της σημερινής κρίσεως και γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο λαός μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση που του έχουν προκαλέσει.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν λύσεις, αλλά ότι δεν υπάρχουν εκείνοι που θα τις κάνουν έργο. Και δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, διότι ο λαός οσάκις ψηφίζει, δεν αναδεικνύει τους ανθρώπους αυτούς που γνωρίζουν να τον βγάλουν από την κρίση. Και είναι αλήθεια ότι τέτοιοι άνθρωποι σπάνια ζητούσαν από τον λαό να τους εκλέξει με τη ψήφο του. Πρώτον, διότι διέβλεπαν ότι ο λαός θα επέλεγε άλλους, αυτούς που του υποδεικνύουν τα ΜΜΕ, και δεύτερον διότι απέφευγαν την πολιτική, επειδή δεν έχουν ιδιοτελή κίνητρα και επιδιώξεις.

Τώρα όμως τα πράγματα έφθασαν στο σημείο εκείνο που ο λαός είναι πιο ώριμος, επειδή και οι τελευταίες ελπίδες που είχε στους πολιτικούς, έχουν φρικτά διαψευστεί. Επίσης, και αυτοί που μέχρι τώρα απέφευγαν την πολιτική ως μέσον για να υπηρετήσουν τον λαό, αισθάνονται τώρα ότι, αν δεν το αποτολμήσουν, δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα για να σταματήσει αυτή η πορεία που οδηγεί την Ελλάδα και όλο τον λαό της στην έσχατη καταστροφή. Το γεγονός μάλιστα ότι κάθε φορά που προκηρύσσονται εκλογές, οι κυβερνώντες φροντίζουν να καθηλώσουν τον λαό και να καταστείλουν την αντίδρασή του, αιφνιδιάζοντάς τον, αποδεικνύει ότι κάτι πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Είναι λάθος να νομίζει κανείς ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι δεν βρίσκονται ιδιοφυείς ηγέτες, οι οποίοι θα αιχμαλωτίσουν το λαό με την αίγλη τους για να τους ακολουθήσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι το θάρρος και η αποφασιστικότητα. Διότι δεν χρειάζονται κάποια ιδιαίτερα πρόσωπα. Αυτό που χρειάζεται είναι απλά πρόσωπα που όμως δεν εξαγοράζονται, διότι έχουν αδιάφθορη συνείδηση, συνείδηση ελληνική. Τα πρόσωπα αυτά απλώς θα αναλάβουν να κάνουν πράξη τις υπάρχουσες λύσεις, δημιουργώντας τις κατάλληλες υποδομές, από τις οποίες έχει απογυμνωθεί η πατρίδα μας, με την βαθμιαία εφαρμογή των οδηγιών που η Ενωμένη Ευρώπη ορίζει για την πατρίδα μας. Τις οδηγίες αυτές εκτελούν πιστά οι πολιτικοί με αποτέλεσμα η πατρίδα μας να αποστερηθεί μαζί με την πρωτογενή οικονομία της και τις υποδομές της, και την ίδια την ελευθερία της.

Ο λαός μέχρι τώρα δεν είχε ουσιαστικό λόγο στη διακυβέρνηση της χώρας. Μπορεί ο κρατικός μηχανισμός να εκχωρούσε στη λαϊκή βάση κάποια εξουσία αλλά υπό τον απόλυτο όρο ότι αυτήν την εκχωρημένη εξουσία θα την καθοδηγούσε ο ίδιος αυτός παντεπόπτης μηχανισμός, που προσδιόριζε για όλα πώς θα γίνουν μέχρι και την τελευταία τους λεπτομέρεια. Αυτός ο ξενοκρατούμενος μηχανισμός δεν άφηνε στον υποκείμενο λαό την δυνατότητα να αξιοποιήσει την ελευθερία που υποτίθεται ότι του εκχωρούσε. Αυτό π.χ. γίνεται με τους δήμους, οι οποίοι υποτίθεται ότι έχουν εξουσίες, αλλά δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν τη δυνατότητα για να κάνουν κάτι. Οπότε η ελευθερία, που όλοι νομίζουν ότι έχουν, είναι πλασματική.

Δίνεις π.χ. σε κάποιον ένα χωράφι για να εργασθεί και να φέρει παραγωγή. Και δεν του δίνεις εργαλεία σκαφτικά. Με τα χέρια δεν μπορεί να το σκάψει. Αν επιπλέον του δώσεις και σπόρο χαλασμένο, και αυτό το λίγο κομμάτι που θα σπείρει, δεν θα του αποδώσει τίποτε. Αυτό έκανε η ΕΟΚ επί δεκαετίες και αυτό ακόμη χειρότερα συνεχίζει τώρα η Ενωμένη Ευρώπη. Έβαλαν την Ελλάδα κάτω από ένα καθεστώς νόμων, που ελέγχουν τα πάντα, οπότε η ελευθερία της ψήφου είναι και αυτή πλασματική, και τα χρηματοδοτικά προγράμματα για την Ελλάδα είναι άκαρπα, αν όχι και επιβλαβή.

Χρησιμοποιώντας τα ΜΜΕ και ένα σύστημα εκλογών που γίνονται αιφνίδια και κάτω από συνθήκες τρομοκρατήσεως του λαού και προπαγάνδας που εξαναγκάζει την ψήφο του λαού να δίνεται σε ορισμένες μόνον επιλογές, αυτές που προβάλλονται από τα ΜΜΕ, οι Έλληνες ψηφίζουν αυτούς που δεν τους εκφράζουν, επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή και επειδή τα ΜΜΕ φροντίζουν με διάφορες ανυπόστατες και ασύστατες διαδόσεις να δίνουν στον λαό την ελπίδα ότι κάτι μπορεί πραγματικά να γίνει.

Μετά τις εκλογές, ο λαός διαπιστώνει ότι έκανε λάθος. Καθώς συνεχώς διαψεύδεται στις προσδοκίες του, μελαγχολεί και καταρρέει, ενώ πολλοί αποφασίζουν να απέχουν προσεχώς από τις εκλογές, πράγμα το οποίο είναι βούτυρο στο ψωμί των επιδιώξεων των ξένων. Διότι όταν δεν ψηφίσουν οι απογοητευμένοι από τα κόμματα, απομένει να ψηφίσουν αυτοί που τα στηρίζουν, είτε διότι σκέφτονται κομματικά είτε διότι έχουν συνηθίσει να ψηφίζουν τυφλά τους ίδιους ξανά και ξανά.

Αυτόν τον λαό που έχει απογοητευθεί, τα ΜΜΕ τον τροφοδοτούν με νέες υποσχέσεις και ελπίδες, αν ψηφίσει τα πρόσωπα που του προβάλλουν. Οπότε μια υγιής και ανιδιοτελής προσπάθεια, για τον λαό που ψηφίζει, είναι σαν να μην υπάρχει, διότι αυτό που δεν ξεκινάει από κρυμμένα συμφέροντα αλλά μέσα από τον λαό, ο λαός έχει διδαχθεί να μην το εμπιστεύεται. Ο λαός έχει μάθει να εμπιστεύεται και να δίνει την ψήφο του, μόνον στα κόμματα για τα οποία του λέγουν ότι έχουν προκριθεί από τα γκάλοπ. Το να δώσει τη ψήφο του σε κάτι που προέρχεται μέσα από τον λαό, από ανθρώπους του λαού, που αγαπούν την πατρίδα και θα ενεργήσουν χωρίς ιδιοτέλειες, ο λαός φρονεί ότι θα είναι χαμένη ψήφος. Ο λαός αναμένει ηγέτες που βγαίνουν από τις λιμουζίνες τους και μπαίνουν σε μεγάλες αυλές, για να σταθούν υποτίθεται μπροστά και να του φέρουν ελπίδα.

Τα ΜΜΕ δημιουργούν στον λαό την ανάγκη να ελπίζει σε πρόσωπα, για τα οποία εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι έχουν προσυνεννοηθεί με τους ξένους, για να ακυρώσουν, το «όχι» και να επιβάλουν το «ναι», αφού προηγουμένως μπόρεσαν να αναστατώσουν και να διχάσουν τον λαό ανάμεσα στο «όχι» και στο «ναι». Δεν πρέπει να σκέπτεται άλλο έτσι ο λαός, αφού έχει πια αρκετή πείρα πόσες φορές έχει διαψευστεί, όταν σκέφτεται και ενεργεί έτσι.

Ο λαός πρέπει να δει ότι όπως ο ίδιος είναι φτωχός και χωρίς δυνατότητες να ανοιχτεί σε έξοδα, έτσι και αυτοί που έχουν την πραγματική διάθεση να εργασθούν για την ελευθερία της πατρίδος, δεν έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ, ούτε διαθέτουν χρήματα για να κάνουν εκστρατείες πολιτικές και να διαφημιστούν. Αν περιμένει από αυτούς που θα ψηφίσει να διαθέτουν αυτά που προϋποθέτουν την ξένη υποστήριξη, θα ψηφίζει πάντοτε αυτούς που έχουν την ξένη υποστήριξη. Γι´αυτό ας φροντίσει να στηρίξει ο ίδιος κάτι που βγαίνει μέσα από τον ίδιο τον λαό. Ας προσέξει να στηρίξει αυτό που βλέπει ότι τον εκφράζει αληθινά, αυτούς που έχουν στο στόμα τους και στην καρδιά τους την αλήθεια. Η αλήθεια, αυτό είναι που πρέπει να επιζητεί ο λαός αυτός, πού έχει χύσει πολύ αίμα για την ελευθερία και ο οποίος τώρα αδικείται βάναυσα και βασανίζεται απάνθρωπα.

Καθώς ο λαός εννοεί την πολιτική σαν κάτι συνώνυμο με το ψέμα και την υποκρισία, δεν πιστεύει ότι μπορούν να υπάρχουν άνθρωποι που ξεκινούν μια πολιτική προσπάθεια χωρίς ιδιοτελείς σκοπιμότητες και εξαρτήσεις. Αυτός όμως που ειλικρινά αγωνίζεται για την ελευθερία της πατρίδας του, απαραίτητα πρέπει να είναι ο ίδιος ελεύθερος από το να υποδουλώνεται σε ξένα συμφέροντα, για να ικανοποιήσει τον εαυτό του.

Η οικονομική ελευθερία την οποία στερείται σήμερα ο ελληνικός λαός σε μεγάλο βαθμό, και αναμένεται στο μέλλον να τη στερηθεί περισσότερο, έχει ουσιαστική σημασία για τον σύγχρονο Έλληνα, διότι είναι αυτή που θα του επιτρέψει να σηκώσει το κεφάλι του απέναντι στους πολιτικούς εκβιασμούς, τους οποίους σήμερα ταπεινωτικά υφίσταται. Αν προσέξει κανείς τις επαγγελίες όλων των κομμάτων που προέρχονται από το παρελθόν κοινοβούλιο, που γνωρίζει μόνον να φωνασκεί, προκαλώντας διχασμό και αναστάτωση του λαού, δεν κινούνται πάνω σε σταθερά βήματα, που θα έχουν σκοπό την ανάκτηση της ελευθερίας της χώρας μας σε επίπεδο εθνικό-πνευματικό και οικονομικό.

Και είναι μεν αληθινό ότι η δραχμή είναι το εθνικό νόμισμα το οποίο αφότου στερηθήκαμε, μπήκαμε σε ένα φαύλο κύκλο βαθμιαίας οικονομικής υποδούλωσης, όμως η επιστροφή σ´αυτό, δεν μπορεί να έλθει χωρίς τη σωστή προετοιμασία για ανάκτηση των υποδομών της χώρας, οι οποίες μεθοδικά και σκόπιμα καταστράφηκαν με την εφαρμογή από το ελληνικό κράτος των εντολών της Ε.Ο.Κ. Όσα τυχόν χρήματα περισσεύουν από τον οικονομικό προϋπολογισμό, πρέπει να διατεθούν για την ανάκτηση της πρωτογενούς οικονομίας, για την ενίσχυση κάθε υγιούς πρωτοβουλίας, για να αποκατασταθεί η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία, η βιοτεχνία και η βιομηχανία, ακόμη και ο τουρισμός, στα επίπεδα που ήταν πρώτα.

Μια απέραντη γραφειοκρατία, μια φοβερή κωλυσιεργία, μια επίμονη άρνηση των αρχών να διευκολύνουν κάθε οικονομική πρωτοβουλία, είναι αυτό που διαπιστώνει κάθε Έλληνας πολίτης. Αν δεν υπάρχει διάθεση να αλλάξει αυτό το τόσο βασικό και απλό, τότε προς τι λέγονται τα μεγάλα λόγια; Θα ήταν προτιμότερο τα μεγάλα κόμματα να είχαν σαν σύνθημά τους όχι ότι πάμε μπροστά, αλλά ότι πάμε πίσω, διότι μέχρι τώρα από ό,τι έλεγαν, γινόταν το αντίθετο. Αν λοιπόν πουν «πάμε πίσω», υπάρχει ελπίδα να γίνει το αντίθετο και να πάμε μπροστά.

Μάς έχουν κουράσει οι προγραμματικές δηλώσεις. Διότι απλούστατα δεν εφαρμόζονται ή μάλλον εφαρμόζονται αντίστροφα. Χρησιμοποιούνται για το φαίνεσθαι και την ψηφοθηρία και σκοπεύουν στην εξαπάτηση του λαού. Δεν είναι εκπληκτικό για ένα πρωθυπουργό μιας χώρας να κατεβαίνει σε εκλογές με πρόγραμμα ακριβώς αντίθετο από αυτό το οποίο χρησιμοποίησε ως πρόφαση για να πάρει την ψήφο του λαού στις προηγούμενες εκλογές;

Γι´ αυτό παρακαλούμε τον λαό να αντιληφθεί ότι τα ΜΜΕ πείθοντας τον λαό να εξαρτά την ψήφο του από τις προγραμματικές δηλώσεις που ποτέ δεν εφαρμόζονταν, δεν τον άφηναν να προσέξει ότι το ζητούμενο είναι να επιλέξει ως πρόσωπα κατάλληλα για να τα ψηφίσει αυτούς που του λέγουν την αλήθεια και όχι αυτούς που τον φορτώνουν με ψέματα. Διότι το κόμμα που εξαπάτησε τον λαό μια φορά, θα τον εξαπατήσει και όλες τις άλλες φορές. Ας σκεφτεί λοιπόν ο ελληνικός λαός αν υπάρχει κόμμα που συμμετείχε στην εξουσία που δεν τον εξαπάτησε. Αν όλα τα κόμματα, άλλα έλεγαν και άλλο αποδεικνύεται ότι ήταν, ας διαλέξει πρόσωπα που δεν προέρχονται από το παλαιό κοινοβούλιο, διότι αυτούς τους δοκίμασε.

Τι έχουμε εμείς για το οποίο αξίζει να μάς εμπιστευθεί; Το ότι δεν έχουμε καμία σχέση με τους σχεδιασμούς των ευρωπαίων για την Ελλάδα. Είμαστε απλοί Έλληνες, αλλά Έλληνες, άνθρωποι του λαού, γεωργοί, αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργάτες, βιοτέχνες, επιχειρηματίες, δάσκαλοι, καθηγητές, γιατροί, επιστήμονες, αλλά όχι διαπλεκόμενοι ή εξαρτημένοι και εξαγοραζόμενοι. Βλέπουμε τα άδικα μέτρα που επιβάλλονται στη χώρα μας και είμαστε και εμείς από αυτούς που υποφέρουμε μαζί με όλους, διότι δεν έχουμε χρήματα κάπου αλλού. Μετά δυσκολίας συντηρούμαστε, όπως όλως ο ελληνικός λαός, και γνωρίζουμε τον κόπο και τον πόνο των συνανθρώπων μας. Και διαπιστώνουμε ότι σε κάθε περίπτωση θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολλά που θα έφερναν τη βελτίωση της ζωής του απλού λαού και δεν γίνονται.

Έχουμε αγανακτήσει με αυτό το θέατρο της υποκρισίας. Δεν έχουμε λοιπόν το δικαίωμα να πούμε ότι υπάρχει και η ειλικρίνεια; Επειδή έγινε συνήθεια η υποκρισία, θεωρείται ψέμα το να αγωνίζεται κανείς για την αλήθεια, για την εντιμότητα και την ειλικρίνεια; Αν ήμασταν ό,τι και οι άλλοι, θα ήμασταν μαζί με τους άλλους. Ξεκινήσαμε να κάνουμε κάτι, για να είμαστε μια άλλη φωνή, μια φωνή ειλικρινείας και αληθείας μέσα σε ένα κόσμο ψεύδους, απάτης και υποκρισίας.

Σχεδόν από όλους ομολογείται, όσοι βλέπουν τα πράγματα τίμια, ότι η Ελλάδα θα δει δύσκολες ημέρες, πολύ χειρότερες από τις σημερινές. Εμείς θέλουμε να συγκρατήσουμε αυτό το κακό, όσο εξαρτάται από μάς. Θεωρούμε καθήκον μας ένα τέτοιο έργο. Γι´αυτό και το αναλαμβάνουμε. Θα μπορέσουμε να το προχωρήσουμε, όσο περισσότερο στήριξη βρούμε από τον λαό. Πώς θα μπορούσαμε να προτείναμε ότι θα κάνουμε τούτο ή εκείνο, όταν όλα ελέγχονται από τους ξένους; Γι´αυτό για να είμαστε αληθινοί, τονίζουμε ότι εμείς θα προσπαθήσουμε να φέρουμε στην πατρίδα μας την ελευθερία, διότι χωρίς ελευθερία, και οι καλύτερες προγραμματικές δηλώσεις είναι λόγια χωρίς περιεχόμενο.

Πώς θα φέρουμε την ελευθερία; Με το να υποδείξουμε στον ελληνικό λαό ότι πρέπει όλοι ενωμένοι να εργαστούμε για να ζει ο καθένας μας ελεύθερος. Όταν αυτοί που ποθούν την ελευθερία, είναι απομονωμένοι, όντας μονάδες δεν μπορούν να φέρουν την ελευθερία στο σύνολο, ενώ όταν ενωθούν, ο κοινός πόθος, γίνεται δύναμη που μπορεί να ανατρέψει μια κατάσταση δυστυχίας και σκλαβιάς. Δεν έχουμε μπροστά μας κάποιους δυνάστες, για να τούς ανατρέψουμε. Έχουμε μια κατάσταση που μας έχει επιβληθεί και αυτή είναι σκλαβιά. Σ´αυτήν τη σκλαβιά οδηγηθήκαμε με αλλεπάλληλες ενέργειες τις οποίες όσοι τις έκαναν, τις πιο πολλές φορές δεν καταλάβαιναν τι έκαναν.

Παρασύρθηκαν κάποια νεαρά παιδιά το 2008 και συμμετείχαν σε ενέργειες κάποιων αγνώστων που έκαιγαν την Αθήνα. Αυτά τώρα τα παιδιά ως επί το πλείστον υποφέρουν και αυτά από την κρίση. Η κρίση όμως δεν ήρθε μόνη της. Κάποιοι την έφεραν με τις ενέργειές τους. Ανάμεσα σ´αυτούς και η ζημιά που έγινε στα εμπορικά καταστήματα του αθηναϊκού κέντρου, όταν κάποιοι καίγανε την Αθήνα. Πριν ορισμένα χρόνια κάποιοι συνδικαλιστές αποφάσισαν να μή κινούνται τα φορτηγά, επειδή βγήκε εκείνες τις ημέρες νόμος που έβλαπτε το επάγγελμά τους. Αυτός ο νόμος όλως τυχαίως βγήκε τις ημέρες που τα σταφύλια θα πήγαιναν στις αγορές του εξωτερικού. Οι συνδικαλιστές καθηλώνοντας τα φορτηγά, προκάλεσαν την οικονομική καταστροφή των αμπελουργών και μαζί με αυτούς και αυτών που υποτίθεται ότι υπεράσπιζαν. Μήπως πρέπει να πάψουμε να τα θεωρούμε όλα αυτά τυχαία; Μήπως ο συνδικαλισμός που δίχασε τις ελληνικές παραγωγικές τάξεις, τελικά όλες μαζί τις κατέστρεψε; Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει ο ελληνικός λαός ούτε να κομματίζεται ούτε να πιστεύει σ´αυτούς που χρησιμοποιούν δεξιά και αριστερά συνθήματα. Διότι μέσω των εκάστοτε συνθημάτων, κάποιοι τον οδήγησαν στην καταστροφή.

Επιτέλους, ας γίνουμε Έλληνες. Ποιό από τα κόμματα της παλαιάς βουλής που καλούν τον λαό και πάλι να τους ψηφίσει είπε ότι πρέπει να αλλάξουν τα βιβλία και ο τρόπος που λειτουργούν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια; Πριν πενήντα χρόνια η Ελλάδα είχε παιδεία. Παιδεία που ταίριαζε στην πίστη μας και στην παράδοσή μας, στην ιστορία μας και στις αρχές μας. Γιατί όλα αυτά έπρεπε να πεταχτούν έξω από τα σχολεία και την κοινωνία; Γιατί μάς άλλαξαν τα βιβλία και τον τρόπο διδασκαλίας; Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες η Ελλάδα είχε ένα καλό σύστημα υγείας που εξυπηρετούσε όλο τον λαό. Γιατί δεν αποκαθίσταται αυτό που τότε υπήρχε; Και κυρίως γιατί το χάλασαν και ποιοί το χάλασαν;

Ποιό από τα κόμματα πού διεκδικούν την ψήφο του λαού, αντί να ασχολείται με τις ματαιολογίες τι είπε ο ένας βουλευτής και τι ο άλλος, δεν είπε τίποτε για το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει σήμερα ο λαός της Ελλάδος, το δημογραφικό; Ποιό κόμμα διακήρυξε πόσο είναι άδικο να θεωρείται τεκμήριο αν υπάρχουν σε μια οικογένεια παιδιά; το οποίο και οδήγησε στην επιβολή βαρύτατης φορολογίας στις οικογένειες των πολυτέκνων. Ανέκαθεν στην Ελλάδα οι φτωχές συνήθως οικογένειες έφερναν όσα παιδιά τους έδινε ο Θεός, ή τουλάχιστον αρκετά παιδιά, επειδή οι φτωχοί γονείς συνηθισμένοι στη στέρηση, ήσαν πρόθυμοι να στερηθούν απολαύσεις της έγγαμης ζωής, για να προσφέρουν το αγαθό της ζωής σε νέες υπάρξεις, φέρνοντας στον κόσμο παιδιά.

Αυτούς τους στερημένους γονείς, που θυσιάζουν τους εαυτούς τους για να βρουν τη χαρά της υπάρξεως και νέοι άνθρωποι, εξωθεί στην πείνα το σύστημα της αδικίας που επιβάλλει στους Έλληνες η Ενωμένη Ευρώπη. Με τέτοιου είδους προφάσεις επιδιώκεται με τον υπογεννητισμό η εξαφάνιση του ελληνικού γένους, ενώ παράλληλα πλήθος μεταναστών εισέρχεται παράνομα στην ήδη βεβαρημένη από οικονομικής πλευράς Ελλάδα.

Οι Έλληνες πιστοί στην προγονική τους παιδεία διατηρούν αταλάντευτα μέσα τους την αγάπη για κάθε αδικημένο και κυνηγημένο. Αυτής όμως της συμπαθητικής πρόθεσης της ελληνικής καρδιάς, γίνεται δόλια εκμετάλλευση από τις χώρες της Ενωμένης Ευρώπης, για να δημιουργείται μέσα στη χώρα μας τεταμένη ατμόσφαιρα από την παρουσία πλήθους μεταναστών. Διακρατικές συμφωνίες της χώρας μας με την Ενωμένη Ευρώπη, εμποδίζουν τους μετανάστες να προωθηθούν σε άλλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης. Και όμως οι Έλληνες εξακολουθούν να αφήνουν τους εαυτούς τους να επηρεάζονται από τα ΜΜΕ, που αλλοιώνουν την πραγματικότητα μέχρι του σημείου να εμφανίζεται η πλέον προφανής αδικία ως επιβεβλημένη ενέργεια της Ευρώπης σε σχέση με την Ελλάδα. Πώς οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις υπέγραφαν ασυζητητί απόλυτα ασύμφορες για την Ελλάδα συμφωνίες;

Τα ΜΜΕ δεν διστάζουν ακόμη και να παρουσιάζουν τους ξένους δανειστές ως ηγέτες που θέλουν τη δημοσιονομική αναμόρφωση της Ελλάδος. Ενώ η Ελλάδα βουλιάζει συνεχώς και καταστρέφεται από την εφαρμογή των αιματηρών μέτρων που επιβάλλουν τα Μνημόνια, τα ΜΜΕ παρουσιάζουν τα μέτρα αυτά ως προτάσεις και ενέργειες καλοπροαίρετων ανθρώπων που τάχα ζητούν να μάς διορθώσουν.

Η Ενωμένη Ευρώπη πάντως προνόησε ώστε, και όταν κάποιοι διακρίνουν το σχέδιο της οικονομικής καταστροφής των Ελλήνων, να βρουν κλειστό τον δρόμο της επιστροφής. Πώς το προνόησε; Με την καταστροφή των ελληνικών οικονομικών υποδομών και την δραματική μείωση της ελληνικής πρωτογενούς παραγωγής. Αφού πρώτα κατέστρεψαν την ελληνική πρωτογενή παραγωγή, έριξαν την χώρα στον καιάδα του ευρώ, καταργώντας μαζί με την δραχμή και την δυνατότητα να κόψει χρήματα το κράτος για να τα δώσει στον λαό και να κινηθεί η οικονομία.

Τώρα χωρίς πόλεμο οδηγούμαστε στην ανέχεια και στην πείνα, στην απόγνωση και στην ανεργία, επειδή δεν έχουμε το ελληνικό νόμισμα, τη δραχμή, η οποία εξασφάλιζε την δυνατότητα άσκησης μιας ανθρώπινης πολιτικής, επειδή δεν μπορούμε να εκδώσουμε νόμισμα δικό μας, για να αρχίσει να κινείται η οικονομία. Η εισαγωγή του ευρώ αποδείχθηκε μια οικονομική μέθοδος που μεθοδεύει σταθερά την υποδούλωση των Ελλήνων. Είναι λοιπόν καθήκον μας να υπογραμμίσουμε ότι εξαπατήθηκε ο ελληνικός λαός και χωρίς να ερωτηθεί, στερήθηκε εκτός από την δραχμή και την οικονομική του ελευθερία, χωρίς να το αντιληφθεί και την εθνική και πνευματική του ελευθερία.

Τα δύο μεγάλα κόμματα, που με τη βοήθεια κάποιων δορυφόρων κομμάτων ενέπλεξαν, στη συνέχεια, την Ελλάδα στα δίκτυα του αρπακτικού μηχανισμού των ανάλγητων δανειστών, αφού ολοκλήρωσαν το έργο τους με την υπογραφή των δύο πρώτων Μνημονίων, αποσύρθηκαν καταλλήλως για να μεταθέσουν την ευθύνη του τρίτου Μνημονίου στην πολιτική παράταξη που δεν συμμετείχε μέχρι τώρα στα Μνημόνια αλλά και υποστήριζε ότι θα τα καταργήσει.

Αυτό όμως όχι μόνον δεν έγινε, αλλά αντίθετα και έγινε έτσι που ο ελληνικός λαός αναγκάστηκε να το αποδεχθεί, επειδή αιφνιδιάστηκε και του το παρουσίασαν ότι δεν έχει άλλη επιλογή. Επιπλέον το προσωρινό κλείσιμο των τραπεζών έγινε με τρόπο που οι Έλληνες άρχισαν να πείθονται ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουν σε δύσκολους καιρούς είναι το πλαστικό χρήμα. Μέσα όμως από τη εισαγωγή του πλαστικού χρήματος καταλαβαίνει κανείς ότι σταθερά και δόλια μεθοδεύεται η στέρηση της ελευθερίας του ατόμου και η διεύρυνση του ηλεκτρονικού φακελώματος και της κάρτας του πολίτη έτσι που όλα θα ελέγχονται πλέον από τους παγκόσμιους κυβερνήτες του χρήματος. Έτσι βαθμιαία ο κόσμος εξοικειώνεται με την ιδέα του πλαστικού χρήματος μέσω ηλεκτρονικού τσιπ, του οποίο σιγά-σιγά θα προτείνεται η εμφύτευση με διάφορες προφάσεις. Έτσι αντιλαμβάνεται κανείς και για ποιό λόγο επιδιώκεται με κάθε τρόπο η επιβολή της δημοσιονομικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα.

Είναι επιτακτική ανάγκη αυτές τις δύσκολες ημέρες που έρχονται να βρεθούμε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι σε μια κοινή προσπάθεια να περισώσουμε ό,τι θα μπορούσε ακόμη να διασωθεί. Και επειδή είναι πλέον ολοφάνερο ότι σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο δεν μπορούμε να αναμένουμε βοήθεια από κανένα, αφού οι ξένοι δανειστές όχι μόνον δεν έχουν διάθεση να βοηθήσουν αλλά είναι και ανάλγητοι, το μόνο επίπεδο στο οποίο μπορούμε άμεσα να εργαστούμε, ανεξάρτητα από το αν θα έχουμε θέση στη βουλή, είναι το κοινωνικό επίπεδο. Εκεί πρέπει να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας και τον προγραμματισμό μας: Πρέπει να συνενωθούμε για να αντιμετωπίσουμε ενωμένοι τις δυσκολίες που έρχονται.

Χρειάζεται να είμαστε αληθινοί και προσγειωμένοι μέσα στην πραγματικότητα. Όταν κανείς έχει σκοπό να αποκτήσει θέση μέσα στη βουλή, χάρη των συμφερόντων του κόμματος, αθετεί τη συνείδησή του. Η δική μας η προσπάθεια δεν έχει ούτε αφετηρία ούτε προσδοκία την βουλή αλλά τον ελληνικό λαό και τη διασφάλιση της ελευθερίας σε επίπεδο όχι απλώς οικονομικό αλλά πρωτίστως πνευματικό.

Ποιό από τα κόμματα που προέρχονται από την παλαιά βουλή διαπιστώνει την εγκατάλειψη της νεολαίας στην μοίρα της, καθώς δεν προσφέρονται στους νέους ούτε πρότυπα ούτε νόημα ζωής ούτε εργασία; Και για τον λαό και ιδιαίτερα για τη νεολαία μόνη ελπίδα έμεινε ο Θεός.

Ας κάνουμε λοιπόν κι εμείς το ανθρωπίνως δυνατόν και ελπίζουμε ότι ο Θεός θα αναπληρώσει τις αδυναμίες μας και με τη βοήθειά του, η Ελλάδα μας θα δει καλύτερες ημέρες, ημέρες αληθινής ελευθερίας.