Η ελληνική ιστορία και το δημοψήφισμα της Κυριακής

Τό «Κίνημα Ελευθερία» αισθάνεται ότι έχει καθήκον να αναρτήσει αυτό το κείμενο στην ιστοσελίδα του και να προτείνει σε όσους μάς αγαπούν, διότι ποθούν όπως κι εμείς την αληθινή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της πατρίδος μας, να το μελετήσουν και να το διαδώσουν, επειδή αιτιολογεί για ποιό λόγο η ορθόδοξη ελληνοχριστιανική μας ταυτότητα εκφράζεται με ένα καινούργιο ΟΧΙ όλων των Ελλήνων στις παράλογες απαιτήσεις και στις απάνθρωπες προτάσεις των αυτοαποκαλούμενων ή μάλλον ψευδώνυμων «θεσμών», αποδεικνύοντας την ανάγκη να μην διχαστούμε αλλά να διαφυλάξουμε τους εαυτούς μας, όλους δηλαδή τους πολίτες της πατρίδος μας, σε ενότητα αυτές τις κρίσιμες για την Ελλάδα μας στιγμές.

(Μήπως η ιστορία της Ελλάδος κάτι έχει να μάς πει για το «Ναί» ή το «Όχι», που πρέπει να επιλέξουμε;)

Η ελληνική ιστορία είναι μια συνέχεια. Ο Ιωάννης Μεταξάς απάντησε στην ιταμή πρόκληση του ιταλού Γκράτσι με λόγια που σήμαιναν ό,τι και το «Μολών λαβέ», του Λεωνίδα. Αν λοιπόν και τώρα ως έθνος καλούμαστε να ψηφίσουμε μέ ένα «Ναί» ή με ένα «Όχι», καλόν θα ήταν να εξετάσουμε ποιό από τα δύο μάς ταιριάζει ως Έλληνες, ποιό από τα δύο είναι αντάξιο της ιστορίας μας, ποιό επιβεβαιώνει την ιστορική συνέχεια της Ελλάδος.

Άς έλθουμε στο 1940. Ο Γκράτσι μετέφερε στον Ιωάννη Μεταξά τους όρους, τους οποίους ο Μουσολίνι απαιτούσε να τηρηθούν από την Ελλάδα. Θέλουμε να επιτρέψετε στά στρατεύματά μας να περάσουν από την Ελλάδα, του είπε. Με προκαλυμμένο τρόπο ζήτησε την υποταγή του λαού και της χώρας.

Οι αυτοαποκαλούμενοι «θεσμοί» μέσω των γνωστών εκπροσώπων τους απαιτούν από την Ελλάδα, με την μορφή καλλωπισμένων προτάσεων, να υπογράψει δύο πράγματα, τήν προσωπική ενοχή του ελληνικού λαού και την απόφαση των θεσμών να τού επιβάλουν ως ποινή την καταδίκη του σε θάνατο επιβραδυνόμενης μορφής. Ένα είναι βέβαιο: Η τήρηση των όρων που οι «θεσμοί» προτείνουν, δηλαδή αυτό που αποδέχονται όσοι ψηφίσουν το «Ναί», σημαίνει απώλεια της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδος και πολλά άλλα εγκλήματα Το σκεπτικό: Έχουμε το δικαίωμα να επεμβαίνουμε σε όλα, όσα έχουν σχέση με σάς τους Έλληνες, διότι σάς δώσαμε χρήματα και τώρα μάς τά χρωστάτε, λέει η ΕΟΚ, που μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι ψέμα. Είναι άνομο να ζητάς χρήματα από αυτόν που δεν τα έλαβε. Τα έλαβαν οι άνθρωποι της διαπλοκής, οι οποίοι και τα γύρισαν, με την μορφή καταθέσεων, εκεί απ΄ όπου ήρθαν.

Οι κυβερνήτες της Ελλάδας, εκτελώντας τις εντολές της Ευρώπης, έπαιρναν από τους ευρωπαίους χρήματα για να τα διαθέσουν σε άκαρπα έργα, τα οποία δεν ωφελούσαν τον λαό. Όλες οι υποδομές της ελληνικής οικονομίας καταστράφηκαν με εφαρμογή των νομοθετικών μέτρων τα οποία αξίωνε η Ευρώπη. Η Ευρώπη που έδινε τα χρήματα, η ίδια φρόντιζε πώς να διατεθούν, πρωτίστως στους ημετέρους, στα πρόσωπα εκείνα που δέχονταν να ενεργήσουν κατ΄ εντολήν της Ευρώπης.

Είναι επομένως άδικο να ζητείται από τον λαόν να πληρώσει δάνεια για τα οποία ουδέποτε ενημερώθηκε και ουδέποτε ρωτήθηκε. Ο λαός δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι οι κυβερνήτες του, αυτούς τους οποίους τα κόμματα τού πρόβαλαν ότι μπορεί να ψηφίσει, ενεργούσαν σαν εντολοδόχοι των ξένων. Εφόσον λοιπόν υπάρχει απάτη, εφόσον το χρέος που έχει η Ελλάδα τής τό φόρτωσαν αυτοί οι ίδιοι που τώρα το διεκδικούν, κατουσίαν είναι άδικο να θεωρείται ο λαός ένοχος για όσα έγιναν σύμφωνα με τα ξένα σχέδια, καί με όργανα ελληνικές κυβερνήσεις.

Τα χρήματα που έλαβαν οι ελληνικές κυβερνήσεις σύμφωνα με τα προγράμματα της Ευρώπης, κατά το κύριο μέρος τους επέστρεψαν στους ξένους, εφόσον οι ξένοι τα κατεύθυναν στα πρόσωπα των πολιτικών, και εκείνοι τα απέστειλαν στην Ευρώπη, με τη μορφή των καταθέσεων. Από τα χρήματα που έμειναν στην Ελλάδα, άλλα βρίσκονται στα χέρια ημετέρων, και άλλα δόθηκαν στον λαό, για να προβεί σε αναδιάρθρωση των οικονομικών του δομών, η οποία αναδιάρθρωση προκάλεσε μεγάλη οικονομική ζημία. Όπως π.χ. τα επιδόματα που εδίδοντο υπό τον όρον ότι οι γεωργοί θα ξεριζώσουν συγκεκριμένες καλλιέργειές τους. Η Ευρώπη πιθανόν να το έκανε αυτό, για να ωφεληθούν έτσι άλλα κράτη, που θα αποκτούσαν έτσι ανωτερότητα στη γεωργική καλλιέργεια που καταστρεφόταν στην Ελλάδα. Έτσι και τα χρήματα που πήρε ο λαός, σε πολλές περιπτώσεις δεν φθάνουν ούτε για πληρωμή της ζημίας την οποία υπέστησαν, αυτοί που τα έπαιρναν, υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις υπό τίς οποίες τα έπαιρναν.

Ανεξάρτητα όμως από τους μηχανισμούς οι οποίοι προκάλεσαν το ελληνικό χρέος, γεγονός είναι ότι πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανάλογο πρόβλημα κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος το αντιμετώπισε με ένα επίσης «Όχι>, πριν το γνωστό «Όχι» πρός τόν Γκράτσι το 1940. Αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος με το οποίο και τότε είχαν φορτώσει την Ελλάδα. Αυτό ωφέλησε όχι μόνον τους Έλληνες αλλά και τους ξένους. Διότι ενεργώντας ο Μεταξάς χωρίς εξάρτηση της Ελλάδος από δανειστές, μπόρεσε να ετοιμάσει την Ελλάδα για να επιφέρει καίριο πλήγμα στις δυνάμεις του Άξονα, πλήγμα από το οποίο ωφελήθηκε όλη η ανθρωπότητα. Έτσι και τώρα, τά κατά της Ελλάδος μέτρα που απαιτούν να επιβάλουν, αν ανασταλούν, θα είναι για όφελος όχι μόνον της Ελλάδος αλλά και όλου του κόσμου. Διότι η Ελλάδα, όταν έχει ανθρώπους που μπορούν να πούν το «Όχι» στις δυνάμεις του εκάστοτε Άξονα, όπως ο Ιωάννης Μεταξάς, μπορεί και ωφελεί την ανθρωπότητα διαχρονικά.

Η Ελλάδα τότε μπορεί να ανακάμψει οικονομικά, όπως το έδειξε επί Μεταξά, όταν απελευθερωθεί από την εξάρτηση των ξένων αρπακτικών, τα οποία αποφασίζουν για την Ελλάδα εκείνες τις λύσεις, οι οποίες την παραδίδουν στον όλεθρο, οικονομικό, κοινωνικό, εθνικό, ηθικό και πολιτικό.

Όπως αυτός που έπεσε στα χέρια στυγνών ανακριτικών αρχών, βασανίζεται ωσότου πεί το «Ναί» σ΄αυτά που οι ανακριτές του τού ζητούν να ομολογήσει, έτσι και εδώ: Οι Έλληνες υφίστανται μια πολιτική τρομοκρατίας και απειλών, για να υπογράψουν το «Ναί» της καταδίκης τους. Και τις ουρές στα ΑΤΜ, που οι ξένοι προκαλούν, τις χρησιμοποιούν για να αναγκάσουν τον λαό να υποκύψει στις απαιτήσεις τους. Όταν ένας λαός εκβιάζεται να πεί τό «Ναί» με ποικίλους τρόπους που δείχνουν απανθρωπιά, πώς κάποιοι δεν συνειδητοποιούν ότι ψηφίζουν ανελεύθερα, συνεπεία ενός απαίσιου εκβιασμού;

Αυτό που υφίσταται όλον τον θλιβερό καιρό της κρίσεως ο ελληνικός λαός από τους ευρωπαϊκούς «θεσμούς», δεν έχει προκληθεί από τον Τσίπρα. Οι «θεσμοί» ανανεώνοντας κάθε φορά τα μέτρα που επιβάλλουν, απαιτούν την επιβολή όλο και πιό απάνθρωπων όρων. Σ΄ αυτή τη φάση της επιβολής στυγνών μέτρων, στην εξουσία βρέθηκε μία κυβέρνηση που έκρινε ότι τό θέμα πρέπει να τεθεί στην κρίση του λαού. Αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, άν ήθελαν. Για τους δικούς τους όμως λόγους, δεν το έκαναν. Αν το δημοψήφισμα το προκαλούσε ο Σαμαράς, και πάλι ο ελληνικός λαός έπρεπε να πάρει τη σωστή απόφαση άσχετα με το πρόσωπο του Σαμαρά. Έτσι και τώρα, το δημοψήφισμα κρίνεται, άσχετα με το αν η απόφαση του δημοψηφίσματος ελήφθη από τον Τσίπρα και όχι από τον Σαμαρά ή από κάποιον άλλον πρωθυπουργό.

Επειδή λοιπόν το όλο θέμα του δημοψηφίσματος δεν έχει να κάνει με το ποιός είναι ο Τσίπρας ή ο Σαμαράς, αλλά με το αν ο Ελληνας δέχεται να υπογράψει ιδιοχείρως την καταδίκη του σε αργό θάνατο, θα ήταν έξω από κάθε λογική να υπογράψει κανείς ότι αποδέχεται να του επιβάλουν, σε μεγαλύτερη ένταση, τα απάνθρωπα μέτρα, που οδήγησαν τους Έλληνες σε απελπισία και τόσες πολλές αυτοκτονίες. Ψηφίζοντας κάποιος το «Ναί», είναι σαν να ομολογεί ο ίδιος την ενοχή του σ΄αυτούς που εδώ και χρόνια του επιβάλουν ως ποινή την μεθοδευμένη εξόντωσή του. Τό «Ναί» κακώς εκλαμβάνεται ως αποδοκιμασία για τον Τσίπρα, τον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδος, διότι τό «Ναί» απευθύνεται σε όσους, ενώ αποφασίζουν μέτρα εξοντωτικά εναντίον ενός λαού, συγχρόνως υποκρίνονται τους δίκαιους τιμωρούς του. Γι´ αυτό και το «Ναί» αποτελεί επαίσχυντη ομολογία υποτέλειας και αποσιώπηση της συντελούμενης αδικίας, που τα επιβάλει η κατατρομοκράτηση ενός αδικούμενου λαού.

‘Ενώ λοιπόν το «Ναί» είναι έγκλημα καθοσιώσεως κατά της πατρίδας, ο ίδιος πού το διαπράττει, δεν το συνειδητοποιεί έτσι, ενόσω επικρατεί μέσα του το σκεπτικό που τού έχουν διδάξει τα ΜΜΕ. Διότι π.χ. ακούγοντας κανείς τα ΜΜΕ, έχει πεισθεί ότι ψηφίζοντας «Ναί», τιμωρεί τον Τσίπρα. Προσπαθούν τα ΜΜΕ να πείσουν τον λαό να νιώσει απέχθεια για τον Τσίπρα, και να θεωρήσει το «Ναί» ένα τρόπο για να τιμωρηθεί ο Τσίπρας, ώστε μέσω αυτού του τρόπου να αποσπάσουν από τον ελληνικό λαό την υπογραφή της θανατικής του καταδίκης. Αυτή είναι η επιτυχία της προπαγάνδας: αποπροσανατολίζοντας τη σκέψη όσων παρασύρονται από τα λόγια της προπαγάνδας, τους πείθει να κάνουν κάτι που ποτέ δεν θα το έκαναν, αν είχαν ελεύθερη τη συνείδησή τους από τις σειρήνες της προπαγάνδας.

Επειδή λοιπόν οι Έλληνες, ακούγοντας τα ΜΜΕ, έχουν υποστεί αλλοίωση του τρόπου σκέψης, πλύση εγκεφάλου, που τούς οδηγεί σε μια αυτοκτονική για τούς ίδιους υπογραφή υποτέλειας, θα μπορούσαν να βγούν από τη θόλωση στην οποία βρίσκονται, μελετώντας την ιστορία και παίρνοντας από κεί παραδείγματα.

Το «Όχι» τού Ιωάννη Μεταξά είχε μέσα του το δίκιο ενός λαού πονεμένου, γι´αυτό και ακολουθήθηκε από ένα νικηφόρο πόλεμο. Το ίδιο και εδώ. Ένα «Όχι» που εκφράζει ένα δίκιο, έχει μέσα του τα σπέρματα της νίκης. Δεν είναι ο Τσίπρας που κάνει το «Όχι» των Ελλήνων να έχει μια νικηφόρα δυναμική. Είναι η δικαιοσύνη που περικλείει ως νόημά του αυτό τό «Όχι», που το κάνει νικηφόρο και δυνατό.

Άν ο Ιωάννης Μεταξάς σκεφτόταν όπως σκέφτονται αυτοί οι οποίοι πείθονται από τα ΜΜΕ να ψηφίσουν το «Ναί», με το εντελώς ανάλογο σκεπτικό, θα έλεγε και αυτός στον Γκράτσι: «Ναί». Αν ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε τότε «Ναί» στον ιταλό Γκράτσι, ίσως τώρα να μην υπήρχε ελεύθερη ανθρωπότητα, και αυτό που βλέπουμε να θέλουν να κάνουν τώρα οι «θεσμοί» στον ελληνικό λαό, να είχε επιβληθεί για όλη την ανθρωπότητα από τις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που θα μπορούσε, αν έλειπε το ελληνικό «Όχι», να είχει τελειώσει με νίκη του Άξονα.

Η ελευθερία του ελληνικού λαού και της όλης ανθρωπότητας ήταν συνέπεια όλων εκείνων των «Όχι», που λέχθηκαν από αυτούς που δεν είπαν το «Ναί» στους όρους των επιτιθεμένων. Δεν έχει σημασία με ποιά πρόφαση γίνεται κάτι, αλλά με ποιά πρόθεση λέγεται. Η πρόθεση των «θεσμών» είναι η καταστροφή ενός λαού που έχυσε το αίμα του στην υπηρεσία της ελευθερίας και χάριν όλου του κόσμου, ενώ το χρέος είναι μόνον η πρόφαση. Ο καιρός της κρίσης έφερε πολλά κακά. Αλλά έφερε και ένα καλό στην Ελλάδα: Ξεσκεπάστηκε το κακό, δηλαδή ξεσκεπάστηκε ο τρόπος με τον οποίο μεθοδεύτηκε η καταστροφή του ελληνικού λαού. Και αυτό το οποίο γίνεται σήμερα από τα ΜΜΕ, το ίδιο πράγμα αποδεικνύει. Ότι δηλαδή τα ΜΜΕ έχουν ετοιμάσει δημοσιογράφους και πολιτικούς εκπαιδευμένους να πείθουν τους ανθρώπους να υπογράφουν την καταστροφή τους. Κάποτε τους έπειθαν να υπογράφουν δάνεια. Τώρα τους πείθουν να υπογράφουν τα εξοντωτικά μέτρα εναντίον των ίδιων.

Θα έκαναν ποτέ οι Έλληνες την επανάσταση του 1821, αν υπολόγιζαν τις στερήσεις και θυσίες που απαιτούσε η επανάσταση; Θα επαναστατούσαν ποτέ, αν σκέπτονταν όπως όσοι πείθονται να ψηφίσουν το «Ναί»; Θα έλεγαν το «Ελευθερία ή θάνατος»; Θα έλεγαν το «Καλύτερα μια ώρα ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή»; Βέβαια, αυτή η μία ώρα ελεύθερη ζωή, δεν ήταν μόνον μία ώρα, αλλα πλησιάζει νά γίνει δύο αιώνες ελεύθερης ζωής, που διακόπηκε ανάμεσα στο 1940 και το 1950, σαν συνέπεια της απάνθρωπης γερμανικής κατοχής.

Αυτήν όμως την ελεύθερη ζωή που μάς έδωσαν οι πρόγονοί μας με τις θυσίες τους, κινδυνεύουμε τώρα να στερηθούμε, επειδή επί τόσα έτη οι κυβερνήτες μας έλεγαν πρόθυμα μόνο το «Ναί» και ποτέ το «Όχι». Αυτοί που έπί τόσα έτη μάς έπειθαν να τους ψηφίζουμε, για να μπορούν να λένε ως κυβέρνηση το «Ναί» στα απάνθρωπα αρπακτικά, έχουν τέτοια δύναμη να επηρεάζουν την κρίση όσων τούς ακούν, ώστε να μάς πείθουν να πούμε κι εμείς όπως εκείνοι, το «Ναί». Γνωρίζοντας ότι η υπαγωγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ ήταν παράνομη, θέλουν να προκαλέσουν ανατροπή της βουλής που ερευνά τις παρανομίες τους, πείθοντας τον λαό να πεί το «Ναί», κατηγορώντας τον Τσίπρα γι΄αυτά ακριβώς που οι ίδιοι έκαναν και στα οποία οι ίδιοι οδήγησαν την Ελλάδα.

Και για να μήν φέρνουμε μόνον από την Ελλάδα ιστορικά παραδείγματα, τα οποία αποδεικνύουν ότι ένας λαός κάνει το ιστορικό του καθήκον, όταν αγωνίζεται για την πατρίδα, ανεξάρτητα από τα πρόσωπα που κυβερνούν, μπορούμε να αναλογισθούμε τη στάση που κράτησε η Ορθόδοξη Εκκλησία μέσα στο αθεϊστικό κράτος της Ρωσίας, όταν ο Στάλιν αποφάσισε να πολεμήσει τους Ναζί: Θυμήθηκε ότι η Εκκλησία έχει δύναμη και ζήτησε τη συνδρομή της.

Κανείς ‘Ορθόδοξος Χριστιανός δέν είπε, ούτε κάν σκέφτηκε, να μην υπερασπιστεί την πατρίδα του. Κανείς Χριστιανός δέν σκέφτηκε να μην πολεμήσει, επειδή ένας Στάλιν τούς τό ζητούσε. Ήσαν πρόθυμοι να χύσουν ακόμη και το αίμα τους για την ελευθερία της πατρίδας τους, έστω και έχοντας αρχηγό του κράτους έναν άνθρωπο άθεο. Γιατί δεν αγωνίζονταν για τον Στάλιν αλλά για την πατρίδα τους.

Και αν θέλουμε να σκεφθούμε τη δική μας μικρασιατική καταστροφή, μήπως υπήρξε και τότε μια ανάλογη προπαγάνδα, η οποία έκανε τον ελληνικό στρατό να διαλυθεί πρίν την επίθεση του Κεμάλ; Διότι αυτή η προπαγάνδα έκανε τον στρατό να αισθάνεται ότι αγωνίζεται για πρόσωπα και όχι για την πατρίδα και τον αδικοπαθούντα ελληνικό λαό. Έτσι επηρεασμένος από τα πρόσωπα, δεν κατάλαβε ότι αυτός ο λαός θα καταστρεφόταν, αν ο στρατός δεν πολεμούσε. Αυτό και έγινε και ο μικρασιατικός ελληνισμός καταστράφηκε, επειδή ο στρατός είχε έτσι διαλυθεί, ώστε αιφνιδιάστηκε και δεν πολέμησε. Διότι, όταν ο Κεμάλ εξαπέλυσε την επίθεσή του, ο ελληνικός στρατός καταδιωκόταν και έφευγε. Δεν πολέμησε. Η προπαγάνδα πού τού παρουσίαζε τον αγώνα συνδεόμενο με την ανάδειξη προσώπων και άσχετο με την πατρίδα και τον λαό, τον είχε καταστήσει άχρηστο για να πολεμήσει. Αυτός ο προπαγανδιστικός καταιγισμός που εμφανίστηκε τις ημέρες αυτές στα ΜΜΕ, προκάλεσε ήδη μέσα στον ελληνικό λαό διχασμό, ο οποίος μοιάζει με τον διχασμό που επέφερε την μικρασιατική καταστροφή. Μπορεί κανείς να αναλογιστεί τι κακό επιφέρει στην Ελλάδα και στο μέλλον της, αυτός που σκέφτεται να ψηφίσει το «Ναί»; Υπηρετεί τον ελληνικό διχασμό, που οι ξένοι διακαώς, και τώρα όπως και τότε, επιθυμούν για την Ελλάδα, καθώς μέσα του ζεί τη διάσπαση από τον υπόλοιπο ελληνικό λαό, που είναι αποφασισμένος να πεί τό «Όχι».

Ενώ ο λαός ήταν έτοιμος ενωμένος να πεί το «Όχι», διχάζεται μέσα από την προπαγάνδα του προδοτικού «Ναί». Όσο πιό γρήγορα καταλάβει ο ελληνικός λαός ποιοί προωθούν το «Ναί» και τη διχαστική δυναμική του, τόσο πιό γρήγορα θα επανέλθει στη σωτήρια για τον ελληνικο λαό ενότητα. Διότι οι επιθέσεις των αδίστακτων αρπακτικών τοκογλύφων πάνω στο αιμάσσον σώμα της Ελλάδος, μπορούν να καταστούν άπρακτες, μόνον αν ο ελληνικός λαός ενωθεί. Αν οι Έλληνες έκαναν το παρόν δημοψήφισμα με πρωτοβουλία μιας συντηρητικής κυβέρνησης, η αριστερά μπορεί να αντιδρούσε. Τώρα που ξεκινάει με κυβέρνηση της αριστεράς, υπάρχουν πραγματικά οι προϋποθέσεις για να το αποδεχθούν όλοι, και να βγεί το «Όχι» με ποσοστό που θα πλησιάζει το 100%. Αυτό που προσπαθούν να βγάλουν από το νού των Ελλήνων είναι η συναίσθηση ότι το υψηλό ποσοστό του «Όχι», και αν ακόμη δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε άλλο, είναι όμως ένα όπλο ισχυρό διαπραγματευτικό. Αντίθετα, όσο πιό ψηλό είναι το ποσοστό του «Ναί», τόσο αποδυναμώνεται η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας. Αυτή εἶναι η δύναμη της προπαγάνδας: σε πείθει να βγάζεις μόνος σου τα μάτια σου.

Οι Έλληνες νικούν, όταν αγωνίζονται για την ελευθερία της πατρίδας τους. Αν αυτό το ξεχάσουμε και θεωρήσουμε ότι το «Ναί» ή το «Όχι» λέγονται όχι εν σχέσει με την σκλαβιά και τις αλυσίδες που μάς επιβάλουν, αλλά εν σχέσει με τον Τσίπρα, πορευόμαστε προς μιά νέα μικρασιατική καταστροφή, διότι χάσαμε τον προσανατολισμό μας. Όπως τότε, έτσι και τώρα, επιδιώκεται να πεισθεί ο λαός να πεί το «Ναί», παραπλανώντας τον να βλέπει το δημοψήφισμα όχι σε σχέση με την ελευθερία της Ελλάδας αλλά σε σχέση με τον σημερινό πρωθυπουργό.

Ανεξάρτητα από το ποιός ήταν ο Στάλιν, ανεξάρτητα από το πώς είχε αναριχηθεί στην εξουσία και τι είχε ήδη κάνει και τι επρόκειτο να κάνει, αυτό πού αποκλειστικά και μόνον μετρούσε για τη συνείδηση κάθε Ρώσου πατριώτη και επίσης κάθε Ορθόδοξου Χριστιανού, ήταν ότι δεν έπρεπε να αφήσουν τον Άξονα να μπεί μέσα στη Ρωσία σάν κατακτητής. Αφού λοιπόν τους ζήτησε να αγωνισθούν ενάντια στον κατακτητή, άλλο που δεν ήθελαν, οι ίδιοι αυτοί Χριστιανοί τους οποίους ώς τότε ο Στάλιν καταδίωκε μέχρι θανάτου.

Έτσι χάρη στην ολόθερμη ανταπόκριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο επίσημο αίτημα του Στάλιν να βοηθήσει η Εκκλησία στον αγώνα εναντίον των Ναζί, η Ρωσία δεν κατακτήθηκε, αλλά σώθηκε από τον γερμανικό ζυγό.

Η σημερινή κατάσταση είναι μια ευκαιρία για μάς τους Έλληνες επιτέλους και πάλι να ενωθούμε. Όλοι οι Έλληνες, και αυτοί ακόμη που λέγουν ότι είναι άθεοι, έχουν καταβολές ορθόδοξες χριστιανικές. Ο ρωσικός λαός ξαναβρήκε την ενότητά του και την ταυτότητά του, στον καιρό που την εξουσία την είχε ένας Στάλιν. Έτσι το ήθελε ο Θεός να γίνει και έτσι έγινε. Η Ρωσία πολέμησε και νίκησε τους Ναζί τότε που το κράτος, ενώ ήταν αθεϊστικό, ζήτησε από την Ορθόδοξη Εκκλησία να την έχει βοηθό. Ἔτσι, ὅλοι ἑνώθηκαν, πιστοί καί ἄθεοι, καί μέ τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ ενίκησαν τούς Ναζί.

Όταν ήρθε η ώρα της ελευθερίας για τη Ρωσία, ο ζυγός έπεσε, και ο Στάλιν ήταν πιά ένα παρελθόν. Όμως η νικηφόρα μάχη την οποία έδωσε εναντίον των Ναζί ο ρωσικός λαός, επειδή αγωνίστηκε ενωμένος, έμεινε στην ιστορία σαν σύμβολο και πρότυπο διαχρονικό. Μέσω αυτής της αντίστασης των ανθρώπων που σκέπτονται ελεύθερα, των ανθρώπων που δεν φοβούνται να πούν το «Όχι», αποκαλύφτηκε η αδυναμία του Άξονα να κατακτήσει την ανθρωπότητα. Η Ελλάδα από τα αρχαία χρόνια έλεγε το «Όχι» σε κάθε εισβολέα και κατακτητή. Ο Λεωνίδας και οι τριακόσιοι είπαν το «Όχι». Βρέθηκε όμως και ο Εφιάλτης, που είπε το «Ναί». Ίσως από εμπάθεια απέναντι σε κάποιους, ίσως και υπολογίζοντας να ευνοηθεί όταν επικρατήσουν οι Πέρσες, έγινε προδότης. Έστω και αν βρέθηκε ένας Εφιάλτης, το «Όχι» του υπόλοιπου λαού ελευθέρωσε τους Έλληνες από την περσική κατάκτηση.

Η ιστορία πραγματικά διδάσκει. Γι´αυτό, αν πραγματικά θέλουμε την ελευθερία μας, δεν πρέπει να υποκύψουμε στις απειλές. Όπως η ιστορία επιβεβαιώνει, ο Θεός δικαιώνει αυτούς που έχουν το θάρρος και την ανδρεία να πού στον κατακτητή το «Όχι». Τό ίδιο και σήμερα, ο Θεός θα αποδείξει νικητές αυτούς που θα ακούσουν τη φωνή της συνείδησής τους και θα επαναλάβουν τό ελληνικό και δίκαιο «Όχι».

Σωτήριος Γκότσης Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού εν αποστρατεία

Κατεβάστε το σε μορφή PDF!